Αυτό εδώ είναι του 1970, μια Dodge Challenger T/A.
Εξακύλινδρος κινητήρας V-8 με 340 άλογα.
Μωρό μου!
Ήταν το αυτοκίνητο των ονείρων τη δεκαετία του '70
λόγω του Μπάρι Νιούμαν στην ταινία Σαν Φρανσίσκο: Ώρα Μηδέν.
- Εμπρός; - Έλα.
- Γεια. - Τι κάνεις;
Ήσυχα. Έχεις καμιά ιδέα;
Ναι, να βγούμε.
- Για καφέ; - Μ' αρέσει ο καφές.
- Κι εμένα. - Άρα: Δύο πάνε για καφέ.
- Έρχομαι. - Ωραία.
Είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ. Bλέπετε το Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο.
Γεια. Πώς πάει;
Σήμερα, ο Μπράιαν Ρίγκαν.
Από τους αγαπημένους μου σταντ απ κωμικούς.
Καλός φίλος και ειλικρινά χαζούλης.
Τέτοιες παρέες μ' αρέσουν.
Χτες τα πήρα τα παπούτσια.
Τι σκεφτόσουν; "Θέλω να φαίνομαι σαν 15χρονο";
Δεν πολυσκέφτομαι, Τζέρι.
Α, όχι!
Περίμενε. Μην ξεκινάς μέχρι να κουμπωθώ.
Φαντάζεσαι; Σε πρώτο ραντεβού;
"Περίμενε λίγο.
Πώς σε λένε, είπες;"
"Βίβιαν".
"Κάτσε, Βίβιαν".
"Από πότε είσαι κομμώτρια;"
Το πρώτο μου αμάξι ήταν μια Buick Limited.
Ήταν του μπαμπά ενός φίλου, νομίζω.
Ήταν μισοσκουριασμένη.
Κι όποτε έκλεινες τις πόρτες,
άκουγες νιφάδες σκουριάς να πέφτουν.
Ο αδερφός μου έλεγε ότι οδηγούσα ένα κουτί κορν φλέικς.
- Είσαι για καφέ; - Βέβαια. Τρελαίνομαι για καφέ.
Τέλεια.
Δεν πιστεύεις ότι οι κωμικοί είναι έξυπνοι ηλίθιοι;
Συχνά το αναρωτιέμαι… Μερικά πράγματα μπορώ και τα κάνω.
Αλλά όχι αρκετά για να μπορώ να 'μαι κάτι άλλο από κωμικός.
Εγώ τα κάνω σχεδόν όλα.
Πω πω!
Αυτό να πεις στο πρώτο ραντεβού!
"Εντάξει, Βίβιαν.
Τώρα που κούμπωσα τη ζώνη μου, κάτσε να σου πω λίγο για μένα.
Μπορώ και κάνω… τα πάντα".
Ένας λόγος που έγινα κωμικός ήταν τα ωράρια.
Το παρατσούκλι μου στη σχολή ήταν Ρούλης,
από το Υπναρούλης, γιατί δεν ήξερα πώς ξυπνάνε.
Έτσι.
Είχες δικαίωμα τρεις απουσίες.
Τις έκανα από την πρώτη βδομάδα.
Δευτέρα-Τετάρτη-Παρασκευή, πάνε!
Και σκεφτόμουνα,
"Αν είν' έτσι ο κόσμος, αν έχεις να ξυπνάς για τη δουλειά,
δεν ξέρω τι θα κάνω".
Και τότε ήρθε ένας κωμικός για παράσταση στη σχολή,
και θ' άρχιζε στις 8:00 το βράδυ.
Και θυμάμαι, ήμουν στο κοινό κι είπα,
"Αν είναι να ξυπνάω ως τις 8 το βράδυ…"
- "Μάλλον θα προλαβαίνω". - "Νομίζω ότι μπορώ!"
Είχα μια συνήθεια με τον μπαμπά μου πριν κοιμηθώ.
Με άφηνε να τον ρωτάω πώς φτιάχνονται δύο πράγματα.
Οπότε προσπαθούσα να σκεφτώ κάτι που θα ήθελε πολλή ώρα.
- Για να μείνεις ξύπνιος. - Ναι.
Θυμάμαι μόνο το εξής: "Βρήκα ένα καλό.
Η καρέκλα. Θα κάνει αιώνες".
Και λέει "Κόβουν ένα δέντρο. Το κάνουν καρέκλα. Κοιμήσου".
Οι γονείς μου είχαν οχτώ παιδιά.
Τέσσερις δουλειές.
Δύο κωμικοί, δύο πυροσβέστες, δύο δάσκαλοι, δύο πωλητές.
Βρήκαν όλοι ένα αδερφάκι και είπαν, "Εγώ μαζί σου".
"Αφού βρήκες εσύ μια ιδέα, μου κάνει".
Το είπα σ' έναν αδελφό μου.
Μου λέει "Δεν το 'χα σκεφτεί".
Μα πώς γίνεται να μην το προσέξεις;
ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ
Υπέροχο!
Ωραία είναι.
- Ως εδώ καλά τα πάμε, ε; - Είναι υπέροχα.
Αν ήσουν ένα ωραίο κορίτσι, θα τα 'χα πάει μια χαρά.
Ωραίο αμάξι, όμορφη μέρα.
Σε πάω σε ωραία μέρη.
Κάνεις και τα πάντα…
Ναι, να τη.
Φώκια είναι, που να πάρει!
Αλήτης;
- Δεν είναι πολιτικά ορθό αυτό. - Εντάξει.
- Στο μποξ φωνάζεις: "Αλήτη!" - Μόνο τον διαιτητή.
Αλήτης είναι.
Ο μόνος που δεν κάνει να τον λες αλήτη… είναι ο αλήτης.
Αν είναι αλήτης εκεί κάτω…
ούτε με σφαίρες μην τον πεις αλήτη.
Εμείς οι δύο είχαμε το ίδιο νούμερο.
Οι ατάκες ήταν σχεδόν ίδιες.
Ήταν ένα νούμερο γι' αυτούς που λένε,
"Μα εδώ στείλανε ανθρώπους στο φεγγάρι!
Εγώ πώς δεν μπορώ να βάλω την καφετιέρα να κάνει καφέ της προκοπής;"
- Ναι. - Το δικό μου ήταν…
"Καλύτερα να μην είχαν στείλει άνθρωπο στο φεγγάρι.
Γιατί ο κόσμος θα 'λεγε, 'Χάλασε η καφετιέρα αλλά δε με εκπλήττει.
Ούτε στο φεγγάρι πήγαν'".
Κι είχα και το…
"Τι λέγανε πριν στείλουν άνθρωπο στο φεγγάρι;
'Μαϊμούδες ξέρουν να στέλνουν στο διάστημα,
μια σωστή λάμπα λάβας δε φτιάχνουν'".
- Αυτό έλεγες; Τα δύο παραδείγματα; - Ναι.
Τη μαϊμού και τη λάμπα λάβας; Τέλεια!
Πολύ καλό!
Γιατί κανείς, ποτέ, δεν γκρινιάζει για τις λάμπες λάβας. Κανείς!
Όποιος γκρινιάζει, σιγά μην έπαιρνε λάμπα λάβας.
"Πήρα μια λάμπα λάβας, που να πάρει!"
- Ξέρεις γιατί δεν ανησυχώ; - Όχι.
Γιατί εσύ κάνεις τα πάντα.
Ήταν κουλό που δεν έπαιρνε.
Καλά, σαν τις ταινίες με τέρατα, ε;
Σου 'ρχεται κάτι μεγάλο, τριχωτό…
ΡΕΣΤΟΡΑΝ ΡΕΪ
Πεινάς πολύ;
Για καφέ ψήνομαι. Κάνα σφολιατοειδές.
Είσαι παλαιάς κοπής.
Ζεις στο 1958, έτσι;
"Καφέ και σφολιατοειδές".
Πήρες εφημερίδα 30 χρόνια τώρα;
Δεν τα τρώνε πια αυτά.
Έναν καφέ, έναν μικρό χυμό πορτοκάλι.
Κι έναν καφέ σκέτο. Ευχαριστούμε.
Λες ποτέ λάθος πόλη στη σκηνή;
- Δεν κάνεις τέτοιο λάθος! - Ούτ' εγώ.
Αλλά είναι χειρότερα στο ροκ, έτσι;
Γιατί το λένε με τόσο πάθος.
"Τι λέει, Ρότσεστερ;"
Και παγώνουν όλα.
"Δηλαδή, θέλω να πω…"
Όλα εντάξει ως τώρα;
- Τέλεια. - Ναι. Ευχαριστώ.
- Ευχαριστώ. - Παρακαλώ.
Αυτό ήταν το πιο γρήγορο "Άλλον καφέ;" που έχω δει…
Αχνίζει ακόμη! Κι είναι μέχρι πάνω.
Πόσο να χωρέσει ακόμα;
Όταν σηκώνεσαι σ' ένα εστιατόριο
και γυροφέρνεις, μόνο ένα πράγμα ψάχνεις.
Αλλά και πάλι, σε βάζουν να περάσεις το: "Την τουαλέτα ψάχνετε;"
Θα 'πρεπε να τους το πετάς πίσω.
Σου λέει: "Την τουαλέτα;"
Και λες: "Ψάχνω τα ανοιχτήρια σας".
Κάποτε είχα μια μεγάλη πτήση.
Χρειάστηκα έξι φορές τουαλέτα.
Νιώθεις να λένε όλοι,
"Καλά, τι ζόρι τραβάει αυτός;"
Και πώς να το κρύψεις; Δε γίνεται!
"Μαντέψτε, πού πάω;
Να πάρω ένα ανοιχτήρι".
Τώρα μου θύμισες, όταν έχει πρόβλημα το χερούλι στο πώς το λένε,
και πρέπει να το κουνάς.
Ζόρι, όταν έχεις να το πεις σε καλεσμένους.
Ρωτούν για το μπάνιο, κι εσύ, "Το χερούλι θέλει παίξιμο".
Κι αναρωτιέμαι, ποιο είναι το ανώτερο επίπεδο όπου ειπώθηκε ποτέ αυτό;
"Συγγνώμη, Βασίλισσα Ελισάβετ;
Το χερούλι θέλει λίγο παίξιμο".
"Αν θέλετε την τουαλέτα…"
"Θα χρειαστεί…"
- "Να παίξετε λίγο…" - "Το χερ…"
Γιατί θέλει…
- Πόσο ψηλά έχει φτάσει; - Ναι, πόσο;
Σε βαρόνο;
Είπε ποτέ βαρόνος σε κόμη,
"Πρέπει να παίξετε το χερούλι";
"Εξοχότατε".
"Ευχαριστώ, μεγαλειότατε".
Πλάκα έχει.
- Πολύ περίεργο. - Σας πάει το ροζ.
Ευχαριστώ.
Τι γλυκό.
Ωραία το είπε.
Λες κι έκανε οντισιόν.
- Σαν να έπαιζε τέλεια τον ρόλο. - Ναι.
- Συγχρονισμένη! - Καλή ατάκα, καλή ώρα.
- Ήταν φανταστικό. - Φανταστικό.
Οι χώροι μακιγιάζ στα πολυκαταστήματα,
έχουν κάθισμα για τις γυναίκες.
Δίνει την αίσθηση ότι σου λένε, "Καλή μου, καλύτερα κάθισε.
Δε θα σου πουλήσω σκέτο κραγιόν.
Εδώ… Υπάρχει κάτι σημαντικότερο που πρέπει να κουβεντιάσουμε,
και πρέπει να καθίσεις".
Όταν σου λένε, "Καλύτερα να καθίσεις πριν σου πω…"
έχεις λιποθυμήσει ποτέ;
Έχω λάβει κάθε λογής νέα όσο ζω.
- Πολλά κακά. - Ποτέ μου δεν…
- Μου το κάνει ο μάνατζέρ μου. - Σοβαρά;
Από το τηλέφωνο.
"Έλα, κάθεσαι;" Λες και διαλύεται η καριέρα μου.
"Σου βρήκα άλλα 500.
Εμπρός;"
Έχω ένα νούμερο για το Cirque du Soleil, που ακόμα το ετοιμάζω.
Είναι η συνάντηση με τον καλλιτεχνικό διευθυντή.
Ο τύπος δεν έχει πει ποτέ όχι σε τίποτα.
"Λοιπόν.
Βγάζω νέα παράσταση του Cirque du Soleil. Χρειάζομαι ιδέες".
Λέω "Ελέφαντες βαμμένοι χρυσοί.
Και μπαίνουν με ελικοδρόμια πάνω στην πλάτη τους,
και κατεβαίνουν ελικόπτερα, και βγαίνουν μαϊμούδες που παίζουν καζού".
"Ναι!
Ναι, θα το κάνουμε".
Η τελευταία μου κανονική δουλειά
ήταν σε παιχνιδάδικο, έτσι;
Ξεφόρτωνα νταλίκες και συναρμολογούσα τα ποδήλατα.
Κι ένας άλλος που δούλευε εκεί μου είπε,
"Βρήκα μια καβάτζα να κρυφτούμε, να μη βλέπουν ότι λουφάρουμε".
Οπότε τον ακολούθησα.
Πάμε πίσω από μια μεγάλη βάση για ποδήλατα.
Κι έχει μια τρύπα στον τοίχο. "Έλα", μου λέει.
Σερνόμαστε, λες κι είναι η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων.
Κι είμαστε ανάμεσα στον τοίχο του μαγαζιού και της αποθήκης.
Και κάνει στο πλάι,
γυρίζει έτσι, κι εγώ είμαι δίπλα του.
Και λέει "Τέλεια, ε;"
Και του κάνω…
"Μάλλον προτιμάω να δουλεύω".
Για να φτάσεις στην ουσία, θες μια μικρή δόση τεμπελιάς.
Αυτό είναι!
Όλη η ανθρώπινη προσπάθεια είναι σκότωμα χρόνου. Όλη.
Αλλά δε θα 'θελα στο αεροπλάνο
να βγει ο πιλότος και να πει,
"Εδώ σκοτώνουμε την ώρα μας".
Ξέρεις εκείνο… "Πειθώ" λεγόταν, νομίζω.
Όχι.
Ήταν την εποχή που δε φορούσαν ζώνες στα αυτοκίνητα,
και προσπαθούσαν να σε πείσουν.
Κι ήταν κάτι σαν…
σκελετός αυτοκινήτου σε μια ράμπα.
Το άφηναν να κυλήσει, έκανε τρία μέτρα και σταματούσε.
Αλλά το ζούσες χωρίς τη ζώνη,
και μετά, και με ζώνη.
Το δοκίμαζες κι έλεγες, "Σίγουρα καλύτερα με τη ζώνη".
Ήθελαν να σε πείσουν.
Νομίζω λεγόταν "Η Πειθώ". Τέλειο.
Ωραίο όνομα για κακιά στα Σπάιντερμαν.
Η μόνη της δύναμη είναι…
ότι νικάει σε κάθε διαφωνία.
- Όσο… - Όσο παλαβή κι αν είναι.
Όσο χαζή άποψη κι αν έχει, τελικά λες,
"Ξέρεις; Μάλλον με έπεισες".
- "Κουράστηκα πια". - Ναι.
- "Και…" - "Έχεις δίκιο".
Και τότε κακαρίζει αλλόκοτα.
"Η Πειθώ ξαναχτυπά!"
Φαντάσου να 'χες σχέση με την Πειθώ.
Α, ναι!
Αλλά έτσι δεν είναι κι ο νταβατζής;
Σωστά.
Αλλιώς πώς μπορεί και ψήνει τις γυναίκες να κάνουν ό,τι κάνουν;
Αν της έγραφες στον πίνακα τι πρέπει να κάνει, θα 'λεγε…
"Καταλαβαίνω τι θες, αλλά, ξέρεις…
Και θες και τα λεφτά;"
- "Εγώ…" - "Κάνω όλα αυτά;"
- "Κι εσύ…" - "Και εσύ…"
- "Να το σκεφτώ λίγο;" - "Δεν ξέρω. Δεν έχω πειστεί".
Αυτό εκεί τι κάνει;
Αν βάλω όπισθεν, ανάβει.
Για να ξέρεις ότι πας με την όπισθεν;
Ναι.
Ορθόν.
Δεν… δεν καταλαβαίνω.
Εντάξει.
Μάλλον θέλεις λίγη πειθώ.
Θες ένα ντόνατ;
Ευχαρίστως.
Κι εγώ.
Πάμε στα "Yum Yum";
Πάμε να το κάνουμε.
Υποτιτλισμός: Γιάννης Ανδρέου